HAYAT BU

HAYAT BU
Merhaba.

“Adam kibirli. Hali vakti yerinde. 

Mahallesinde çöp toplayan, hurda kağıt toplayan adama her zaman nefretle ve tiksinerek 

bakıyordu. Bir gün yolda hurdacının selamını almamış, hurdacının uzattığı eli hasta 

olabilirim, mikrop bulaşabilir diye geri çevirmişti. Hatta arabasına dokunmuştu da gidip 

arabayı saatlerce yıkatmıştı.

Bir gün arabasıyla kaza yapmış, ağır yaralı olarak hastaneye kaldırılmıştı. Acil kan lazımdı. 0 

RH negatif. Dünyada en zor bulunan kan. Onlarca ilana rağmen kan bulunamıyordu. 

Sonra, birkaç saat sonra biri geldi hastaneye. Evet, bu o. Hurdacı. Hurda kağıt toplayan adam.
Formu doldurdu ve kan merkezinde kan verdi. 

Önceleri tiksinerek bakan adam, hurda kağıt toplayan adamın kanını almıştı. İyileşmişti.

Elini tutmadığı ve arabasına dokundu diye saatlerce arabasını yıkatan o adam, hurda kağıt
toplayan adamın kanıyla yaşıyordu. İçindeydi kanı.” 

Hastaneden çıkarken o gün yanına gelen hurda kağıt toplayan adama saatlerce sarılıp ağladı.
İçinden şöyle mırıldandı: Yaşamak denen mucize insana kendini hatırlatır.

Bugün sağlıklı, yaşayışı düzgün, kimseye muhtaç olmayan insanlardan olabiliriz. 

Ya yarın?

Ne malum düşüp başımızı kaldırım taşına çarpıp ömür boyu yatağa muhtaç olamayacağımız?
Ne malum birdenbire işlerimizin kötü gitmeyeceği, iş yerimizin kapanıp işsiz 

kalmayacağımız?

Ne malum “her şeyi ben biliyorum, en doğrusunu ben biliyorum” yanlışı ile arkadaşlarını 
üzdükten sonra tıpış tıpış ellerine düşmeyeceğin?
Ne malum ne malum ne malum…
O yüzden her birimiz bir diğerine muhtaçtır. Bugüne bakıp aldanmayalım.
Yarın her şey olabilir…

Saygılarımla…
Diğer Yazıları
  • PAYLAŞ
  • İzlenme : 835